Azken lau hamarkadetan, Espainiak herrialde guztien helburu nagusietako bat lortu du: herritarren bizi-itxaropena handitzea, historian aurrekaririk ez duten mailetara iritsi arte. XX. mendearen hasieran, Espainiako biztanleek 35 urteko bizi-itxaropena zuten jaiotzean. Gaur egun, 83tik gora dago eta munduko hirugarren altuena da, Suitza eta Japoniakoek bakarrik gaindituz.

Bizitza-luzeraren hazkunde ikusgarri honekin batera, osasun oneko bizi-itxaropena nabarmen handitu da. Urte gehiago bizitzeaz gain, lehen baino osasun hobearekin eta autonomia-maila handiagoarekin bizi gara; hori elikadura eta higienea hobetzeari, bizi-ohitura osasungarriagoak hartzeari eta ongizate-egoera zabal eta modernoa garatzeari zor diegu, eta hauei esker, aurrerapen biomedikoa gizartearen zatirik handienera eraman da.

Datozen hiru hamarkadetan, Espainiako biztanleriaren bizi-itxaropenak gora egiten jarraituko du (3 urtean baino gehiagoan egin dezake), eta horrek gure piramide demografikoaren zahartzea ekarriko du. 2050ean, 3 espainiarretik 1ek 65 urte edo gehiago izango ditu, eta adin tarte horretako pertsona bakoitzeko 1,7 pertsona bakarrik egongo dira lan egiteko adinean (gaur egun, 3,4 daude). Jaiotza-tasan egin daitezkeen hobekuntzek eta immigrazioaren gorakadak ez dute egoera hori erabat lehengoratuko.

Zahartze honek aukera sozial eta ekonomiko handiak ekarriko dizkio herriari, baina baita ere, ongizate-estatuaren iraunkortasunerako erronka nabarmenak ere. Hemendik mendearen erdialdera, Espainiako pentsioetako gastu publikoa BPGren 5 punturaino handitu liteke; osasun-gastua BPGren puntu bat baino gehiago handitu liteke; eta mendekotasunerako laguntzen onuradun diren 65 urtetik gorako pertsonen kopurua bikoiztu egin liteke.